Λευτέρης Παυλόπουλος

Το φως είναι ο κοινός παρονομαστής για όλα όσα θέλησε να κάνει στη ζωή του. Το όνομα του Λευτέρη Παυλόπουλου αποτελεί συνώνυμο των φωτισμών στο θέατρο.

Ο Λευτέρης Παυλόπουλος είναι μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες μορφές και ιδιαίτερα αγαπητός. Γλυκομίλητος, ήπιος και ευγενής, διατηρεί ένα χαμηλό προφίλ, γιατί έτσι φαίνεται πως του αρέσει να ζει.

«Για μένα η επικοινωνία είναι που μετράει. Και πάνω και κάτω από τη σκηνή. Με όσο περισσότερους θεατές επικοινωνήσεις τόσο πιο πολύ έχεις πετύχει τον στόχο σου» λέει. Ο ίδιος παρακολουθεί την παράσταση από την ανάγνωση, συζητώντας κυρίως με τον σκηνοθέτη, ώστε να κατανοήσει τη ματιά του. «Εμπνέομαι από τους χαρακτήρες των ρόλων. Το φως μπορεί να εντάξει τον ηθοποιό στην παράσταση».

Καλλιτέχνης που φτιάχνει εικόνες με φώτα, άνθρωπος που αγαπά να ζει στο κέντρο της πόλης και να την περπατά, ο Λευτέρης Παυλόπουλος βλέπει σήμερα γύρω του «ανθρώπους με σκυμμένα κεφάλια, ανθρώπους που υποφωτίζονται». Και δίνει μόνος του την απάντηση: «Η χαρά κι η ξενοιασιά φωτίζουν τα πρόσωπα. Νομίζω ότι πρέπει να περπατάμε και να κοιτάμε ψηλά. Ψηλά είναι όλα πιο ωραία. Ένα μπαλκόνι με λουλούδια, ο ουρανός... Υπάρχουν όμως άνθρωποι που εκπέμπουν φως, δικό τους. Όπως και ηθοποιοί. Και συνήθως οι καλοί ηθοποιοί φέρουν πάνω τους το φως».

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάτι που δεν φωτίζεται... «Το πιο δύσκολο είναι το μαύρο. Πώς να φωτίσεις το μαύρο; Γι' αυτό και για μένα οι μεγάλοι δάσκαλοι είναι κυρίως οι ζωγράφοι. Εκεί βλέπεις πώς φωτίζεται το μαύρο» λέει και αναφέρεται στον αγαπημένο του Ρέμπραντ, στον Καραβάτζιο και τόσους άλλους.

«Ξέρεις εμείς οι φωτιστές δεν γιορτάζουμε τα Φώτα, αλλά του Αγίου Πνεύματος, με την επιφοίτηση».